انواع شپش ( مو ، بدن): درمان و علائم

وجود نوعی انگل‌ بر روی پوست انسان منجر به آلودگی با شپش یا پدیکلوز می‌شود. شپش‌ حشره بدون بال بسیار کوچکی با دهان مکنده است که از خون انسان تغذیه می‌کند و بر روی موی بدن یا لباس تخم می‌گذارد. گزش شپش باعث خارش شدید می‌شود.

انواع شپش


شپش‌هایی که بر روی بدن انسان زندگی می‌کنند به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند:

  • شپش سر: پدیکولوس هومانوس کاپیتیس
  • شپش بدن: پدیکولوس هومانوس کرپوس
  • شپش عانه: فتیروس پوبیس که در ناحیه تناسلی وجود دارد و شپش خرچنگی نیز نامیده می‌شود.

شپش سر یک حشره است که بر روی پوست سر زندگی می‌کند و به طور مداوم خزش و تغذیه می‌کند. این حشره هر سه تا شش ساعت یک بار خون می‌جوشاند. چنگال‌های شپش به گونه‌ای است که می‌تواند به موها یا لباس‌ها بچسبد. شپش سر بزرگسالان دارای رنگ سفید مایل به نقره‌ای یا قهوه‌ای مایل به قرمز است و اندازه آن تقریباً با یک دانه کنجد برابر است.

شپش ماده تخم را در داخل کیسه‌هایی به نام نیت قرار می‌دهد که حدود یک میلیمتر طول دارند و به نزدیکی پوست سر متصل می‌شوند. در طول عمر حدود یک ماه خود، شپش بیش از صد تخم تخم می‌گذارد. نوزاد شپش (نیمف) پس از ۳ تا ۱۴ روز از داخل پوست خارج می‌شود و باید در طی یک روز از خون تغذیه کند تا این حشره بقای خود را تضمین کند. نوزادان شپش کوچک‌تر از حشره بالغ روشن‌تر هستند و پس از حدود ۹ تا ۱۲ روز، جنسیتی بالغ می‌شوند.

شپش بدن تخم‌گذاری را بر روی لباس یا وسایل خواب انجام می‌دهد و نیت‌ها روی الیاف می‌مانند، البته گاهی به موی بدن نیز می‌چسبند. نیت‌های شپش بدن بیضی شکل هستند و در طیف رنگی زرد تا سفید قرار دارند. حشره‌ها ممکن است تا ۳۰ روز نیز از پوست خارج نشوند. حشره‌های نوزاد پس از خارج شدن از پوست ظرف ۷ روز بالغ می‌شوند.

شپش عانه پاهای جلویی بلندی دارد و شبیه به خرچنگی بسیار کوچک است. شپش ماده عانه بزرگتر از گونه نر است. از پوست خارج شدن شپش‌های عانه یک هفته زمان می‌برد و حشره‌های نوزاد ظرف ۷ روز بالغ می‌شوند.

انتقال


آلودگی به شپش شیوع بسیار بالایی دارد و از طریق تماس فردی یا البسه یا دیگر وسایل شخصی آلوده منتقل می‌شود، برای مثال اگر لباس‌های تمیز در کنار لباس‌های آلوده نگهداری شوند، شپش به آنها نیز انتقال خواهد یافت. شپش سر در میان کودکان معمولاً از راه کلاه، شانه، برس، زیورآلات مو، هدفون، عروسک‌های پولیشی و بالشت مشترک انتقال می‌یابد. شپش عانه از راه تماس جنسی منتقل می‌شود، البته انتقال آن از راه البسه، حوله یا وسایل خواب آلوده نیز ممکن است.

شپش قادر به پریدن، جهیدن یا پرواز کردن نیست و نمی‌تواند روی بدن حیوانات خانگی زندگی کند. شپش سر انگلی است که اگر میزبان آن بدن انسان نباشد، بیش از چند روز زنده نخواهد ماند. شپش بدن بدون تماس با بدن انسان می‌تواند تا ۱۰ روز زنده بماند و این زمان برای شپش عانه به یک تا دو هفته افزایش می‌یابد.

علائم و نشانه ها


خارش شدید ناشی از واکنش آلرژیک به سم موجود در بزاق شپش از علائم اصلی آلودگی به شپش است. این خارش خواب را مختل می‌سازد و توان تمرکز را سلب می‌کند. گزش‌های مکرر شپش نیز باعث التهاب یا جوش‌های سراسر پوست می‌شود. ورم یا التهاب غده‌های گردنی نیز از عوارض شایع شپش سر به شمار می‌آید.

گزش شپش بدن ابتدا به صورت نقطه‌ها یا برآمدگی‌های کوچک قرمز رنگ ظاهر می‌شود که گاهی حساسیت پوستی کل بدن را در پی دارد. خاراندن شدید بدن باعث می‌شود خراش‌های عمیقی در اطراف شانه‌ها، پهلوها یا گردن ایجاد شود. عوارض در صورت درمان نشدن آلودگی گسترش می‌یابد و بیمار دچار سر درد، تب و عفونت پوستی توام با زخم نیز می‌شود.

زمان مراجعه به پزشک


پزشک باید شپش بدن را از جرب یا گال، که مولد آن مایت یا نوعی کرم پوستی است، و شپش عانه را از عارضه پوستی اگزما تشخیص دهد. در صورت گسترش یافتن و وخیم شدن علائم آلودگی با شپش یا بروز عفونت باکتریایی ناشی از خارش گزش‌ها در کودکان باید به پزشک مراجعه نمود.

تشخیص


شپش معمولاً با توجه به خارش شدید تشخیص داده می‌شود، هر چند فرد گاهی تا چند هفته پس از آلودگی اصلاً دچار خارش نمی‌شود. خارش ناشی از حرکت شپش نیز گاهی قابل توجه است. در هر حال برای تشخیص قطعی تعیین نوع شپش یا نیت‌های آن ضروری است.

شپش سر می‌تواند باعث آزار و ایجاد حساسیت در کودکان شود و موجب تحریک و زخم شدن پوست سر آنها گردد. این نوع شپش معمولاً به ناحیه پوست سر محدود می‌شود. شپش بالغ در مواقعی که روی پوست سر حرکت می‌کند، به ویژه در اطراف گوش، پشت گردن و فرق سر (به عبارت دیگر، مناطق گرمتر سر) قابل مشاهده است. با توجه به اینکه تعداد شپش بالغ در هر لحظه کمتر از ۲۰ عدد است، شناسایی نیت‌ها به طور معمول آسان‌تر است. نیت‌ها می‌توانند در رنگ‌های مختلف از سفید مایل به خاکستری تا زرد، قهوه‌ای و سیاه وجود داشته باشند و می‌توان آنها را روی بدنه شپش یا در ریشه موها مشاهده کرد. استفاده از حدود ۲۸۰ گرم الکل ایزوپروپیل و مالیدن آن با حوله برای مدت ۳۰ ثانیه می‌تواند شپش‌ها را از سر به حوله منتقل کند.

شپش بدن نیز شباهتی به شپش سر دارد، با این تفاوت که به دلیل نفوذ و پنهان شدن درون پوست، به سختی قابل مشاهده است مگر آنکه بتوان آن را روی لباسی که تخم‌گذاری شده است پیدا کرد. در صورت آلودگی به شپش بدن، پوست اطراف کمر، کشاله ران و بالای ران به مرور زمان ضخیم می‌شود و رنگ آن تغییر می‌کند.

شپش عانه معمولاً ابتدا روی موی ناحیه تناسلی به چشم می‌خورد، هر چند ممکن است به موهای سراسر بدن انتقال یابد. شپش عانه معمولاً در کودکان خردسال بر روی ابروها یا مژه‌ها دیده می‌شود. این نوع شپش را می‌توان به شکل نقطه‌های متحرک قهوه‌ای یا خاکستری رنگ بر روی پوست مشاهده کرد. تعداد

را می‌توان به شکل نقطه‌های متحرک قهوه‌ای یا خاکستری رنگ بر روی پوست مشاهده کرد. تعداد شپش‌های عانه زنده معمولاً از چند عدد تجاوز نمی‌کند و از نور نیز گریزان‌اند. نیت‌های سفید رنگ شپش عانه را می‌توان روی بدنه مو نزدیک به پوست پیدا کرد. اگرچه شپش عانه گاهی اوقات نقطه‌های کوچک مایل به آبی رنگی را روی بالاتنه یا ران ایجاد می‌کند، اما با توجه به خراش‌های ناشی از خاراندن راحت‌تر می‌توان آن را تشخیص داد. لکه‌های کوچک قهوه‌ای تیره مربوط به فضولات شپش نیز روی لباس زیر قابل مشاهده است.

از آنجایی که داروهای مخصوص از بین بردن شپش معمولاً حشره‌کش‌هایی قوی با اثرهای جانبی احتمالی هستند، باید پیش از مصرف آنها احتمال ابتلا به دیگر عارضه‌های همراه با خارش و التهاب پوست را رد کرد. نیت‌های بیضوی شپش سر را می‌توان به راحتی از شوره متمایز ساخت، چون شپش با زاویه به بدنه مو می‌چسبد، حال آن که دانه‌های سفید رنگ مسطح و دارای شکل نامنظم شوره به راحتی با تکان دادن سر می‌ریزد.

درمان


 اکثر مسئولین بر این باوراند که شپش سر را باید بی‌درنگ درمان نمود و موضوع انتقال آن را در اولویت بررسی قرار داد. والدین پیش از شروع درمان باید تست بخش کوچکی از پوست سر را انجام دهند تا مطمئن شوند که فرزندشان به دارو حساسیت ندارد. برای کاهش چسبندگی نیت‌ها می‌توان سر را با سرکه شستشو داد و سپس مو را با شامپوی معمولی شست.

ابروی آلوده را باید چند روز با ژل نفت خام درمان کرد و نیت‌ها را با موچین یا ناخنگیر برداشت. بر روی مژه آلوده نیز باید پماد نفت خام تجویز شده توسط پزشک را دو بار در روز به مدت ۱۰ روز استعمال نمود.

برای درمان شپش بدن باید بدن را کاملاً شست و لباس‌های آلوده را عوض کرد. البسه و وسایل خواب آلوده را باید در دمای ۱۴۰ درجه فارنهایت (۶۰ درجه سانتی گراد) شست و در دمای بالا خشک کرد یا با بخار تمیز کرد.

درمان جایگزین

پماد نفت خام یا روغن زیتون نیز برای از بین بردن شپش سر کاربرد دارد. سر کودک را باید پس از استعمال این مواد بر روی مو و پوست سر ۴ تا ۶ ساعت با کلاه حمام پوشاند و این کار را هر روز به مدت ۳ تا ۴ روز تکرار کرد. کوتاه کردن یا تراشیدن موی سر نیز می‌تواند مفید باشد. دیگر درمان‌های شپش سر عبارت‌اند از:

  • ترکیب سه به یک روغن زیتون و عصاره اسطوخودوس
  • پمادها یا شامپوهای گیاهی
  • RID یعنی فراورده‌ای غیرسمی بدون بو و رنگ با کمترین حساسیت
  • افشانه حاوی فنتیل پروپیونات، روغن سدر، روغن نعناع فلفلی و سولفات لوریل سدیم (از بین برنده کامل شپش‌ها)
  • کوکامید DEA (عامل ایجاد کننده کف)، تریتانولامین (محرک موضعی) و دی سدیم EDTA (نوعی شلاتور مانند سیف تک) داروهای مخصوص از بین برنده شپش غیرسمی و نرم کننده هستند که مصرف آنها باعث می‌شود راحت‌تر بتوان شپش‌ها و نیت‌ها را با شانه زدن از مو جدا کرد.

در درمان گیاهی رایج شپش عانه از روغن پونه (۲۵%)، روغن سیر (۲۵%) و آب مقطر (۵۰%) استفاده می‌شود. مخلوط این سه ماده را باید روزی یک بار به مدت سه روز استفاده نمود.

جدا کردن نیت‌ها

روش‌های درمانی مذکور تمامی نیت‌های شپش سر را به طور کامل از بین نمی‌برند. برای جدا کردن نیت‌های شپش سر، باید آنها را با استفاده از دست از پوست جدا کرد تا حشره‌های نوزادی که در حال خروج از پوست هستند، باعث آلودگی مجدد نشوند. جدا کردن نیت‌ها با استفاده از دست به تنهایی می‌تواند روشی موثر برای درمان آلودگی باشد.

قبل از جدا کردن نیت‌های شپش سر، باید یکی از اقدامات زیر را انجام داد:

  •  شستشو با سرکه ۵۰ درصد برای کاهش چسبندگی نیت‌ها
  • مالیدن موها از ریشه تا نوک با یک پارچه آغشته به سرکه
  • گرفتن شپش‌های زنده با استفاده از شانه، موچین، ناخنگیر یا چسباندن آنها به چسب دوطرفه
  • استفاده از آنزیم‌ها برای از بین بردن تخم شپش

علاوه بر این، باید مو را تمیز و مرطوب کرد و گره‌های آن را باز کرد. همچنین، پارچه‌ای که دور سر قرار دارد را برداشته و حوله‌ای را بین مو و شانه‌ها قرار داد. سپس مو را با استفاده از گیره یا کمربند شانه به بخش‌هایی با عرض حدود یک اینچ تقسیم کرد.

ضمناً نیت‌ها را می‌توان با شانه‌ای با دندانه‌های ظریف، مانند شانه‌های ضد کک حیوانات خانگی، شانه ضد استاتیک یا شانه لرزشی باتری‌دار، موچین، قیچی کودک و ناخنگیز نیز جدا کرد.

این مقاله توسط دکتر ابوالفتح محرابیان بازبینی شده است.

درمان تبخال تناسلی

دکتر ابوالفتح محرابیان

متخصص پوست، مو و زیبایی | فارغ‌التحصیل پزشکی عمومی از دانشگاه شهید بهشتی (۱۳۷۵) | دارای تخصص بیماری‌های پوست، مو و زیبایی | دارای پروانه رسمی طبابت | شماره نظام پزشکی: ۶۲۰۷۵ دکتر محرابیان با سال‌ها تجربه در درمان بیماری‌های پوستی، یکی از برجسته‌ترین متخصصان کشور در زمینه تشخیص و درمان زگیل تناسلی و HPV به شمار می‌رود. ایشان دارنده پایان‌نامه ممتاز در موضوع زگیل تناسلی و از نخستین پزشکانی است که از سال ۱۳۹۲، هایفوتراپی را در ایران معرفی و اجرا کرده‌اند. دکتر محرابیان همواره با رویکردی علمی، دقیق و همراه با امیدبخشی به بیماران، در مسیر درمان قطعی زگیل تناسلی گام برداشته و به عنوان مرجع درمان این بیماری در ایران شناخته می‌شود.

مطالب مرتبط
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *